O meu gato é un poeta é un libro que pretende transmitir a poesía dun xeito lúdico, divertido e, sobre todo, accesible para os lectores e lectoras. Está ideado coma se fose un xogo ou un obradoiro. O meu gato é un poeta bota man da fusión de xéneros literarios a través da reflexión, da poesía visual, dos xogos de palabras, da interacción, dos caligramas, da narración, da música, das novas tecnoloxías para conseguir unha proposta poética fresca e divertida. O libro vai acompañado dun CD que enriquece o texto grazas á mestura de distintas artes e amplia ante os lectores a súa visión da poesía, permitíndolles abordar novas dimensións e agrandando a súa percepción sensorial. A música das seis cancións do CD é de Xurxo Souto. O meu gato é un poeta conta tamén con web propia www.gatopoeta.net. Nesta páxina o lector poderá atopar máis poemas, información sobre o libro e o disco, xogos, mp3 coa voz do autor recitando, cuestionarios con respostasà

Alvarellos Editora rescata, en riguroso facsímil, la primera edición de los "Sonetos del amor oscuro" de Federico García Lorca. Un volumen publicado de manera clandestina en 1983. Aquella insólita y polémica edición pirata resurge ahora, en un ejemplar totalmente fiel al original, reproducción exacta de una verdadera joya bibliográfica.

Esta edición ha sido compuesta en la misma tipografía Bodoni del original e impresa en papel tipo verjurado Conqueror Laid Oister de 120 gramos. Para la capa y sobrecubierta hemos elegido una cartulina Bristol ready Rojo Fuego: 180 gramos para la capa y 250 para la nueva sobrecubierta. Finalmente, hemos respetado el sistema de montaje/encuadernado de la primera edición, atada con un fino cordel bicolor.

Este libro contiene poemas, prosa poética y reflexiones que, en algún momento, me sirvieron a modo de diario. Os abro hoy mi diario y me muestro desnuda a vuestros ojos. Quizás buscáis poesía pura y ortodoxa y, tal vez, os decepcione encontrar solo sentimientos hechos palabras, o lágrimas que se convirtieron en tinta. Me declaro culpable de este ultraje. Sea como fuere, ahí van las emociones que se negaron a desaparecer. Algunas de ellas, aparte de tinta, llevan voz y, si queréis escucharlas susurrar, podéis escanear el QR y os llevará al enlace de TikTok donde podréis disfrutarlas también de esta forma.

Penélope tece e lembra. E os fíos do seu recordo cóntannos unha historia onde a nostalxia e a beleza van construíndo un tapiz cheo de cor.

María Besteiros toma o mito homérico como punto de partida para compor un poema ilustrado por Bea Gregores. Unha celebración literaria do amor e da resistencia.

O livro arte menor recolhe a aventura de sete mulheres d'O Lugar que decidem assistir a aulas de pandeireta e canto tradicionais. O livro é uma reivindicação do trabalho comunitário e das mulheres do rural, de uma tradição viva e
dinâmica, que se adapta aos tempos e evolui; uma defesa de que os fios que tronçam podem não ser recuperados, mas sim amarrados e retecidos.
Há também uma vontade de propor uma escrita anti-épica. Há uma referência literária importante: a Odisseia, vista desde as leituras feministas, como oposta à Ilíada. Ambas são obras clássicas nascidas da tradição oral, o que as vincula com a
base de fundo da obra: os cantos da tradição oral galega.

Desamor, amor correspondido, a morte, a amizade, a desidia, o botar de menos e moito máis!

En la República de las Perras nos coloca frente a frente con el deseo: un deseo político y húmedo; un deseo de verdad. La voz poética de Marta Vusquets —que más que voz es cuerpo poético— se adentra de forma carnal en el amor, en el deseo colectivo y en los instintos salvajes entre mujeres. Y lo hace de tal manera que podemos sentirnos entre sus dedos, en la humedad y en una rabia gozosa.

Al internarnos en este mundo de cánidas, rompemos la heteronorma, la convención masculina y los imaginarios polvorientos. Nos convertimos en amantes y gozamos sin límites, vibramos, olfateamos rastros, jugamos, lamemos, mordemos y besamos.

Seamos todas perras en esta república bella y húmeda.

Poemario que explora os elementos do cotián. Os itinerarios de dentro constrúense coas mudanzas da luz, as rutinas dos habitantes e as interferencias que traen os libros. Porque as lecturas producen na voz poética reflexións sobre o cotián e os poemas dialogan cos autores que le e aos que convida a participar da vida da casa. Tamén é unha celebración da amizade: personas reais cos seus nome aparecen unha e outra vez nos poemas creando unha ficción con elementos da realidade.

Poesía guarra es un conjunto de poemas guarros escritos desde las entrañas del deseo disidente. Sin pudor: hay sudor, hay saliva, hay fluidos de todo tipo y ganas de manchar las sábanas con todo lo que «la corrección» intenta borrar.

Las voces que se juntan en esta orgía poética escriben con placer, con imaginación erótica, con ternura hedionda y, a veces también, con dolor. Son doce autoras las que abordan lo guarro desde la experiencia propia y el resultado es un mosaico de identidades y orientaciones con propuestas poéticas muy diferentes, una multiplicidad de caminos hacia la creación y la vivencia de la poesía contemporánea.

Ojalá al adentrarte en esta Poesía guarra sientas ganas de ser, tú también, un poquito más guarre.

Con poemas de Aurora Camero, Samuel Merino, ava cívico, Aníbal Martín, Juli Mesa, Alfonso Blanco Santos, Marta Vusquets, Bruno Cimiano Matilla, Gloria Fortún, Ángel Valenzuela, Juanpe Sánchez López y Aida González Rossi

Benvidas a este poemario de Ánxela Lema París e Sara Villar Aira a catro mans, dúas ex-céntricas, que chegaron para nos seducir coas súas palabras, levándonos da man por versos onde o desexo e o amor o constrúe todo, onde se reinventan as cidades, facendo de nós espectadoras dunha obra en construción abismal, dun xeito de vivir, de sentir e de amar torrencial.

Enchéndonos de música da Philarmonie de París, espidas de medo, escribíndose libres, baleas en perigo de excitación, as
voces líricas do texto reclaman que o amor se faga pandemia ou, polo menos, verbena de verán.

Entre estas páxinas, atoparedes versos que danzan coa maxia dos seres mitolóxicos galegos, esas figuras lendarias que habitan entre o soño e a historia, entre a realidade e o misterio.

A vida é contemplar un xerro de cerámica chinesa, mentres valora mos a posibilidade de que unha corrente de aire poida guindalo da súa estreita peana. Na experiencia da observación temos dúasalternativas: concentrarnos e perder os ollos nas filigranas esmaltadas ou
deixarnos levar pola obsesión lacerante da caída. Esa que teima en imaxinar unha e outra vez o desastre, a coreografía dramática daos fragmentos guindados polo chan, a beleza dun salón vitoriano que esportela e quebra sen remedio. Nese dúo de opcións, COSMO(a)GONÍA, defínese e toma partido reafirmando o dereito ao imperfecto, ao asimétrico, ao desemparellado, a capacidade de fuxida. Á frase recorrente de nais e avoas “todo ten remedio menos a morte”, este poemario responde:ABDUCÍDEME / xa non quero estar aquí máis tempo

Quen somos cando nos situamos lonxe da nosa orixe?

Como observamos os lugares novos nos que nos instalamos?

Vostede está aquí é unha resposta de moitas posíbeis: o rexistro do tránsito por xeografías afastadas que rematan sendo familiares, o mapa a tres escalas que xorde tras o camiño por múltiples espazos e tempos, o arquivo que preserva as voces das que foron quen de multiplicar o sentido das coordenadas que ocuparon.

Este poemario proba que, de cando en vez, o percorrido polo alleo e pola memoria pode devolvernos a imaxe máis certeira de quen queremos ser.

O xogo de palabras que organiza o título de Agora, eu cariota, deconstrución do signo, reconstrución do eu integrado como especie biolóxica no corpo superior da Natureza, trascende o perímetro da funció lúdica para ser pronunciado como significado central dun discurso poético que se constrúe a el mesmo ao xeito de moi suxestiva Semiótica da realidade natural, elaborada co intrumento dobre da Ciencia e a Poesía.

Este poemario resultou gañador do Premio Arume de Poesía para a Infancia que organizan conxuntamente a Fundación Xosé Neira Vilas, a empresa Deleite e a asociación do libro infantil e xuvenil Gálix. En opinión do xurado, Latexos constrúe un universo poético engaiolante para o público novo.

Poesía infantil.Achega un mundo de versos que orbitan arredor dos astros, a lúa, o sol e as estrelas e propónnos unha viaxe, á vez interior e exterior, na que sobrevoamos o universo.

Nakba é un poemario de denuncia, un berro indignado contra o xenocidio dun pobo, o palestino, e a destrución de Gaza a mans do goberno de Israel. A autora pregúntase: «Pode un poema describir a barbarie?» «Canto tardará en marchar do noso vocabulario o léxico da dor?». Son en total 24 poemas distribuídos en catro apartados: «Raizame» «Escombros» «Resistir coa palabra» e «Réquiem».

Con Limiar de Nasser Rabah.

Avelina Valladares, a "cantora da Ulla, aínda que cunha obra maioritariamente en castelán, son as súas seis composicións en galego as que destacan, con poemas como: "a Ulla", dedicado á súa terra de nacenza; " A pobre orfiña", unha crítica á sociedade do seu tempo que condena os fillos fóra do matrimonio; "Miña xoia", un canto ao espertar da conciencia de Galicia; e "Ós que emigran", queixa amarga pola praga da emigración, vista desde os ollos das mulleres que fican na terra. Con motivo de Ano Cultural Avelina Valladares 2025, instaurado polo Concello da Estrada, ofrecemos a recompilación da súa obra poética, actualizada ortográfica e gramaticalmente; pequena homenaxe a quen foi unha muller senlleira do tempo do Rexurdimento.

Poemario infantil no que, explorando o que nos rodea descubrimos un mundo sorprendente en todo aquilo que está ao noso carón: caracois nos estantes dos libros, landras e bugallos na alfombra do salón, formigas no chineiro da cociña... Buscamos tesouros nas cortizas das árbores, detrás das follas, nos balados... A fada da chuvia vén a mollarnos, collemos leña para acender o lume e asamos as castañas... Todo un mundo quentiño que descubrimos cada día e que nos permite coñecer a maxia do cotián.

Este é un libro que contén prosa poética e poemas. Onde o autor afonda sobre o amor e o desamor, á explotación infantil, o tráfico de mulleres para ser explotadas sexualmente, ao abandono cada vez con máis asiduidade dos nosos anciáns, á inmigración, e fai fincapé do gran valor da amizade. Aborda poeticamente, todos os temas candentes na sociedade actual, facendo que reflexionemos moi seriamente neles.
O lector vaise atopar cun libro de «poemas» inédito, que causará lle unha abraiante impresión así como ó vaia lendo, non querendo deixalo até chegar ao seu remate. O titulo vai moi acorde co seu contido, tendo en conta que un bardo referente, era un poeta que ía recitando e cantando tocando a súa lira, verdadeiras historias que ocorreran en outros pobos, así como os poemas que el mesmo creaba.

Eu son de aqu¡ e de alá vai á procura de Matilde Lloria (1912-2002), poeta que viviu de a cabalo entre Valencia e Galicia, e que na Espa?a do século XX cultivou unha produción poética en valenciano, galego e castelán. Enfiando as voces de diferentes persoas convertidas aqu¡ en personaxes, Tamara Andrés comparte a súa indagación arredor dunha autora alófona e migrante.
E esta unha obra que se sitúa nun lugar intermedio. Tamén un exercicio de memoria fragmentada, un xogo de espellos, unha pescuda sobre o que fica fóra das historias literarias, unha man tendida, un intento de reparación.

Raquel Romarís, un torbellino de emociones y letras, de heridas abiertas y abrazos que sostienen. Madre que abraza lo invisible, lo grita y lo transforma en fuerza. Hace 9 años publicó su primer libro y desde entonces sigue, Loca, tejiendo cuerdas de empatía y sororidad. Actualmente cuenta con más de 10 antologías internacionales. Su poesía es como ella, ecléctica, transita entre el verso libre y la métrica clásica. Nos regala en esta obra una pincelada de català, su tierra natal, y de galego, su lugar del alma. En su voz conviven ternura y crudeza, memoria y lucha, vida y contradicción.