A serie de poemas «Cunetas», escrita en castelán
e datada por Luís Pimentel en 1947, denuncia
a represión fascista na guerra civil, polo que
permaneceu inédita durante toda a ditadura.
Só se publicaría de maneira independente en
Madrid en 1981, nunha plaquette de 215 exemplares.
Agora, Alvarellos Editora lanza unha singular
edición que reúne todas estes poemas xunto con
outros dispersos de Pimentel da mesma temática
de denuncia da represión franquista. Son once en
total máis o poema apócrifo en galego «Cunetas».
Estamos diante duns versos de anguria e dor,
do berro desesperado dun dos máis extraordinarios
poetas que deu Galicia.
Colaboran nesta edición o filólogo Claudio Rodríguez
Fer ?que repasa a traxectoria poética de
Pimentel e o significado destes versos?, e Xurxo
Martínez González, que asina o Epílogo.
Rodríguez Fer define o verso de Pimentel como
«exquisito e sensible», e a súa poética como
«existencial, íntima, solidaria, política...». No
Epílogo, Xurxo Martínez González afirma: «Eu,
ao ler os poemas de Cunetas fago meu todo o
sangue verquido pola liberdade do noso pobo e
pola fraternidade de todos os esquecidos».

Pel Memoria é un poemario escrito sobre jazz e trompeta, en noites espidas, na que os pés se fregan e os xeonllos se encaixan. Onde os corpos famentos medran da brisa ao ciclón e da mar picada ao maremoto. A persoa amada sabe a mazá aceda e a torta de limón, sen esquecer que o amor comeza e remata sempre polo propio. Porque a memoria da pel concreta que si, que somos transcendentes.

Enviar a un(ha) amigo/a Imprimir

En 1926, Ramón Cabanillas deu ao prelo, na editorial Lar, Na noite estrelecida, recreación poética dos mitos da Materia de Breta?a desde a óptica galega, nun tempo en que se procuraba dotar a nosa cultura dun pasado m¡tico a través de s¡mbolos compartidos por outras culturas atlánticas: Merl¡n, Escalibur, Galahaz, o Santo Grial...
Nesta edición, Xosé Ramón Pena achéganos, un século despois, á obra do poeta das Irmandades, onde é constante a presenza de elementos pondalianos e ossiánicos, algúns en relación coa relixión dru¡dica e outros coa cultura celta, na procura dun sincretismo entre os mundos celta, artúrico e galego.

Eira é un poemario que se sostén na complicidade da lectora de comezo a fin. A autora desenvolve nel un traballo magnífico sostido na contención e a dignidade do común. Hai revelación e rebeldía xunto a unha atención extrema á linguaxe. A importancia de recoñecer a violencia e o poder da memoria colectiva para vencela

Semillas de sagacidad es una invitación a detenerse, pensar y respirar en un tiempo que avanza con velocidad vertiginosa. En estas páginas se reúnen las reflexiones más recientes de Edgar Morin, formuladas en forma de aforismos y breves meditaciones que actúan como un faro para quienes buscan orientación intelectual y vital en medio de la complejidad contemporánea.



Cada una de estas ideas constituye una semilla que aspira a arraigar en nuestra conciencia: semillas de lucidez, de duda fértil y de esperanza. Morin, nacido en 1921 y testigo directo de los grandes acontecimientos del siglo XX, ofrece aquí la mirada madura y afilada de un pensador que ha dedicado su vida a comprender lo humano y a combatir las simplificaciones. Antiguo resistente, sociólogo, filósofo y creador del pensamiento complejo, Morin combina en esta obra la precisión del análisis con una sensibilidad profundamente humana.



El lector encontrará en estas páginas un diálogo constante con los desafíos de nuestro tiempo: la crisis ecológica, la deriva democrática, la desinformación, la tecnificación de la vida, las guerras, la fragilidad de la convivencia y el desconcierto. Pero también hallará la confianza en nuestra capacidad de regeneración, en la potencia del humanismo y en la necesidad de cultivar la fraternidad, la duda y la conciencia crítica.



El formato breve permite acceder a un Morin más íntimo, poético y autobiográfico. Es un libro que se puede hojear, subrayar y volver a abrir en cualquier momento, porque cada pensamiento funciona como una brújula: una pequeña guía para vivir con más claridad, complejidad y esperanza.



Semillas de sagacidad es, en definitiva, una obra para quienes que buscan un pensamiento exigente sin renunciar a la belleza ni a la profundidad; para quienes desean comprender mejor el presente y encontrar, en medio de la tormenta, un punto de luz.

"Gramo Stendhal é un libro de furia. De autodestrucción e procura.

É un mundo pequeno reflexado no fondo dunha culleriña de café. Todo invertido do fondo da culleriña, os pequenos piñeiros, o pequeno pico do tellado da casa, a diminuta cabeza da muller que a mira como querendo ler o futuro nos pousos.

E tamén a furia do océano e a paciencia. O desgaste deste sobre os cantís de pedra."

Segundo libro da Colección Moraima, este tesouro cheo de sorpresas que é Poemáforos, de caste grega o seu nome, diríase que é coma un arcano gardarroupa repleto de roupaxes de valor, o valor que teñen os pensamentos deixadosao antollo do fado, dentro do colo dun gastado libro, un segredo gardado, como o testemuño esquecido nas páxinas do sorbedoiro da vida, as cales abrollan agora de súpeto, cheas de xenio e carácter. Estes Poemáforos son poesía, pero moito máis que un simple axitar da lira. Están cheos de belixerancia e a súa presenza editorial é unha declaración de principios. Sitúanse do lado incorrecto, politicamente falando, no seu tempo e no tempo de hoxe. Hai neles toda intención política e ideolóxica posíbel. A temática é variada e recorrente no caso da poesía de Celso Emilio: Galicia, emigración, os intelectuais do seu tempo, o poder, o desterro, a cultura, a amizade, a liberdade, o amor, etc. Este Libro roxo dos aforismos, ágape de aforismos moi ferreirianos que o envolve todo, crea ese artefacto de cincuenta e cinco anos de idade -fogar onde viviron esquecidos-, esta arma poética aforística sen contemplacións ao respectábel. Como barrenos nunha noite estrelada e apracíbel.

Raquel Romarís, un torbellino de emociones y letras, de heridas abiertas y abrazos que sostienen. Madre que abraza lo invisible, lo grita y lo transforma en fuerza. Hace 9 años publicó su primer libro y desde entonces sigue, Loca, tejiendo cuerdas de empatía y sororidad. Actualmente cuenta con más de 10 antologías internacionales. Su poesía es como ella, ecléctica, transita entre el verso libre y la métrica clásica. Nos regala en esta obra una pincelada de català, su tierra natal, y de galego, su lugar del alma. En su voz conviven ternura y crudeza, memoria y lucha, vida y contradicción.

Eu son de aqu¡ e de alá vai á procura de Matilde Lloria (1912-2002), poeta que viviu de a cabalo entre Valencia e Galicia, e que na Espa?a do século XX cultivou unha produción poética en valenciano, galego e castelán. Enfiando as voces de diferentes persoas convertidas aqu¡ en personaxes, Tamara Andrés comparte a súa indagación arredor dunha autora alófona e migrante.
E esta unha obra que se sitúa nun lugar intermedio. Tamén un exercicio de memoria fragmentada, un xogo de espellos, unha pescuda sobre o que fica fóra das historias literarias, unha man tendida, un intento de reparación.

Este é un libro que contén prosa poética e poemas. Onde o autor afonda sobre o amor e o desamor, á explotación infantil, o tráfico de mulleres para ser explotadas sexualmente, ao abandono cada vez con máis asiduidade dos nosos anciáns, á inmigración, e fai fincapé do gran valor da amizade. Aborda poeticamente, todos os temas candentes na sociedade actual, facendo que reflexionemos moi seriamente neles.
O lector vaise atopar cun libro de «poemas» inédito, que causará lle unha abraiante impresión así como ó vaia lendo, non querendo deixalo até chegar ao seu remate. O titulo vai moi acorde co seu contido, tendo en conta que un bardo referente, era un poeta que ía recitando e cantando tocando a súa lira, verdadeiras historias que ocorreran en outros pobos, así como os poemas que el mesmo creaba.

Poemario infantil no que, explorando o que nos rodea descubrimos un mundo sorprendente en todo aquilo que está ao noso carón: caracois nos estantes dos libros, landras e bugallos na alfombra do salón, formigas no chineiro da cociña... Buscamos tesouros nas cortizas das árbores, detrás das follas, nos balados... A fada da chuvia vén a mollarnos, collemos leña para acender o lume e asamos as castañas... Todo un mundo quentiño que descubrimos cada día e que nos permite coñecer a maxia do cotián.

Avelina Valladares, a "cantora da Ulla, aínda que cunha obra maioritariamente en castelán, son as súas seis composicións en galego as que destacan, con poemas como: "a Ulla", dedicado á súa terra de nacenza; " A pobre orfiña", unha crítica á sociedade do seu tempo que condena os fillos fóra do matrimonio; "Miña xoia", un canto ao espertar da conciencia de Galicia; e "Ós que emigran", queixa amarga pola praga da emigración, vista desde os ollos das mulleres que fican na terra. Con motivo de Ano Cultural Avelina Valladares 2025, instaurado polo Concello da Estrada, ofrecemos a recompilación da súa obra poética, actualizada ortográfica e gramaticalmente; pequena homenaxe a quen foi unha muller senlleira do tempo do Rexurdimento.

Nakba é un poemario de denuncia, un berro indignado contra o xenocidio dun pobo, o palestino, e a destrución de Gaza a mans do goberno de Israel. A autora pregúntase: «Pode un poema describir a barbarie?» «Canto tardará en marchar do noso vocabulario o léxico da dor?». Son en total 24 poemas distribuídos en catro apartados: «Raizame» «Escombros» «Resistir coa palabra» e «Réquiem».

Con Limiar de Nasser Rabah.

Poesía infantil.Achega un mundo de versos que orbitan arredor dos astros, a lúa, o sol e as estrelas e propónnos unha viaxe, á vez interior e exterior, na que sobrevoamos o universo.

Este poemario resultou gañador do Premio Arume de Poesía para a Infancia que organizan conxuntamente a Fundación Xosé Neira Vilas, a empresa Deleite e a asociación do libro infantil e xuvenil Gálix. En opinión do xurado, Latexos constrúe un universo poético engaiolante para o público novo.

O xogo de palabras que organiza o título de Agora, eu cariota, deconstrución do signo, reconstrución do eu integrado como especie biolóxica no corpo superior da Natureza, trascende o perímetro da funció lúdica para ser pronunciado como significado central dun discurso poético que se constrúe a el mesmo ao xeito de moi suxestiva Semiótica da realidade natural, elaborada co intrumento dobre da Ciencia e a Poesía.

Quen somos cando nos situamos lonxe da nosa orixe?

Como observamos os lugares novos nos que nos instalamos?

Vostede está aquí é unha resposta de moitas posíbeis: o rexistro do tránsito por xeografías afastadas que rematan sendo familiares, o mapa a tres escalas que xorde tras o camiño por múltiples espazos e tempos, o arquivo que preserva as voces das que foron quen de multiplicar o sentido das coordenadas que ocuparon.

Este poemario proba que, de cando en vez, o percorrido polo alleo e pola memoria pode devolvernos a imaxe máis certeira de quen queremos ser.

A vida é contemplar un xerro de cerámica chinesa, mentres valora mos a posibilidade de que unha corrente de aire poida guindalo da súa estreita peana. Na experiencia da observación temos dúasalternativas: concentrarnos e perder os ollos nas filigranas esmaltadas ou
deixarnos levar pola obsesión lacerante da caída. Esa que teima en imaxinar unha e outra vez o desastre, a coreografía dramática daos fragmentos guindados polo chan, a beleza dun salón vitoriano que esportela e quebra sen remedio. Nese dúo de opcións, COSMO(a)GONÍA, defínese e toma partido reafirmando o dereito ao imperfecto, ao asimétrico, ao desemparellado, a capacidade de fuxida. Á frase recorrente de nais e avoas “todo ten remedio menos a morte”, este poemario responde:ABDUCÍDEME / xa non quero estar aquí máis tempo

Entre estas páxinas, atoparedes versos que danzan coa maxia dos seres mitolóxicos galegos, esas figuras lendarias que habitan entre o soño e a historia, entre a realidade e o misterio.

Benvidas a este poemario de Ánxela Lema París e Sara Villar Aira a catro mans, dúas ex-céntricas, que chegaron para nos seducir coas súas palabras, levándonos da man por versos onde o desexo e o amor o constrúe todo, onde se reinventan as cidades, facendo de nós espectadoras dunha obra en construción abismal, dun xeito de vivir, de sentir e de amar torrencial.

Enchéndonos de música da Philarmonie de París, espidas de medo, escribíndose libres, baleas en perigo de excitación, as
voces líricas do texto reclaman que o amor se faga pandemia ou, polo menos, verbena de verán.

Poesía guarra es un conjunto de poemas guarros escritos desde las entrañas del deseo disidente. Sin pudor: hay sudor, hay saliva, hay fluidos de todo tipo y ganas de manchar las sábanas con todo lo que «la corrección» intenta borrar.

Las voces que se juntan en esta orgía poética escriben con placer, con imaginación erótica, con ternura hedionda y, a veces también, con dolor. Son doce autoras las que abordan lo guarro desde la experiencia propia y el resultado es un mosaico de identidades y orientaciones con propuestas poéticas muy diferentes, una multiplicidad de caminos hacia la creación y la vivencia de la poesía contemporánea.

Ojalá al adentrarte en esta Poesía guarra sientas ganas de ser, tú también, un poquito más guarre.

Con poemas de Aurora Camero, Samuel Merino, ava cívico, Aníbal Martín, Juli Mesa, Alfonso Blanco Santos, Marta Vusquets, Bruno Cimiano Matilla, Gloria Fortún, Ángel Valenzuela, Juanpe Sánchez López y Aida González Rossi

Poemario que explora os elementos do cotián. Os itinerarios de dentro constrúense coas mudanzas da luz, as rutinas dos habitantes e as interferencias que traen os libros. Porque as lecturas producen na voz poética reflexións sobre o cotián e os poemas dialogan cos autores que le e aos que convida a participar da vida da casa. Tamén é unha celebración da amizade: personas reais cos seus nome aparecen unha e outra vez nos poemas creando unha ficción con elementos da realidade.

En la República de las Perras nos coloca frente a frente con el deseo: un deseo político y húmedo; un deseo de verdad. La voz poética de Marta Vusquets —que más que voz es cuerpo poético— se adentra de forma carnal en el amor, en el deseo colectivo y en los instintos salvajes entre mujeres. Y lo hace de tal manera que podemos sentirnos entre sus dedos, en la humedad y en una rabia gozosa.

Al internarnos en este mundo de cánidas, rompemos la heteronorma, la convención masculina y los imaginarios polvorientos. Nos convertimos en amantes y gozamos sin límites, vibramos, olfateamos rastros, jugamos, lamemos, mordemos y besamos.

Seamos todas perras en esta república bella y húmeda.

Desamor, amor correspondido, a morte, a amizade, a desidia, o botar de menos e moito máis!

O livro arte menor recolhe a aventura de sete mulheres d'O Lugar que decidem assistir a aulas de pandeireta e canto tradicionais. O livro é uma reivindicação do trabalho comunitário e das mulheres do rural, de uma tradição viva e
dinâmica, que se adapta aos tempos e evolui; uma defesa de que os fios que tronçam podem não ser recuperados, mas sim amarrados e retecidos.
Há também uma vontade de propor uma escrita anti-épica. Há uma referência literária importante: a Odisseia, vista desde as leituras feministas, como oposta à Ilíada. Ambas são obras clássicas nascidas da tradição oral, o que as vincula com a
base de fundo da obra: os cantos da tradição oral galega.

Penélope tece e lembra. E os fíos do seu recordo cóntannos unha historia onde a nostalxia e a beleza van construíndo un tapiz cheo de cor.

María Besteiros toma o mito homérico como punto de partida para compor un poema ilustrado por Bea Gregores. Unha celebración literaria do amor e da resistencia.

Este libro contiene poemas, prosa poética y reflexiones que, en algún momento, me sirvieron a modo de diario. Os abro hoy mi diario y me muestro desnuda a vuestros ojos. Quizás buscáis poesía pura y ortodoxa y, tal vez, os decepcione encontrar solo sentimientos hechos palabras, o lágrimas que se convirtieron en tinta. Me declaro culpable de este ultraje. Sea como fuere, ahí van las emociones que se negaron a desaparecer. Algunas de ellas, aparte de tinta, llevan voz y, si queréis escucharlas susurrar, podéis escanear el QR y os llevará al enlace de TikTok donde podréis disfrutarlas también de esta forma.

Alvarellos Editora rescata, en riguroso facsímil, la primera edición de los "Sonetos del amor oscuro" de Federico García Lorca. Un volumen publicado de manera clandestina en 1983. Aquella insólita y polémica edición pirata resurge ahora, en un ejemplar totalmente fiel al original, reproducción exacta de una verdadera joya bibliográfica.

Esta edición ha sido compuesta en la misma tipografía Bodoni del original e impresa en papel tipo verjurado Conqueror Laid Oister de 120 gramos. Para la capa y sobrecubierta hemos elegido una cartulina Bristol ready Rojo Fuego: 180 gramos para la capa y 250 para la nueva sobrecubierta. Finalmente, hemos respetado el sistema de montaje/encuadernado de la primera edición, atada con un fino cordel bicolor.

O meu gato é un poeta é un libro que pretende transmitir a poesía dun xeito lúdico, divertido e, sobre todo, accesible para os lectores e lectoras. Está ideado coma se fose un xogo ou un obradoiro. O meu gato é un poeta bota man da fusión de xéneros literarios a través da reflexión, da poesía visual, dos xogos de palabras, da interacción, dos caligramas, da narración, da música, das novas tecnoloxías para conseguir unha proposta poética fresca e divertida. O libro vai acompañado dun CD que enriquece o texto grazas á mestura de distintas artes e amplia ante os lectores a súa visión da poesía, permitíndolles abordar novas dimensións e agrandando a súa percepción sensorial. A música das seis cancións do CD é de Xurxo Souto. O meu gato é un poeta conta tamén con web propia www.gatopoeta.net. Nesta páxina o lector poderá atopar máis poemas, información sobre o libro e o disco, xogos, mp3 coa voz do autor recitando, cuestionarios con respostasà

Si tienes este libro en tus manos es por algo. Yo de ti me lo compraría. ¿Será el destino? ¿No crees en el destino? Igual, si lo lees cambias de opinión. Igual, si lo lees cambias de opinión en muchas otras cosas. Quizás sea mejor que no lo leas. Es… diferente.

Este libro explora la lucha entre amistades que sanan y aquellas que destruyen, entre recaídas y esperanza, y entre el dilema de rendirse o seguir adelante. No solo relata esas huellas imborrables, sino también la posibilidad de reconstruirse a partir de las cenizas. Para quienes no han encontrado una salida, este es vuestro refugio y recordatorio de que no estáis solos.

Dende Safo a Mary Jean Chan, gran cantidade de poetas compuxeron ao longo do tempo versos que daban conta de diversas identidades e orientacións sexuais. En Campo de plumas, Jesús Castro Yáñez escolle algúns deles e dálles forma en galego, con gran coidado e sensibilidade. Nesta escolma os poemas manteñen unha relación fluída e natural entre si e dialogan coa mocidade de hoxe.

En Bosque, o poema revela un mundo se cadra anterior, mais tamén atemporal. Sinala os movementos e as articulacións do que é natural; e reclámaas para si coma linguaxe. A través de recursos como a polifonía e a partición, o espazo ou o poema, sóñase concéntrico, circula: ábrese.