Este libro contiene poemas, prosa poética y reflexiones que, en algún momento, me sirvieron a modo de diario. Os abro hoy mi diario y me muestro desnuda a vuestros ojos. Quizás buscáis poesía pura y ortodoxa y, tal vez, os decepcione encontrar solo sentimientos hechos palabras, o lágrimas que se convirtieron en tinta. Me declaro culpable de este ultraje. Sea como fuere, ahí van las emociones que se negaron a desaparecer. Algunas de ellas, aparte de tinta, llevan voz y, si queréis escucharlas susurrar, podéis escanear el QR y os llevará al enlace de TikTok donde podréis disfrutarlas también de esta forma.

Penélope tece e lembra. E os fíos do seu recordo cóntannos unha historia onde a nostalxia e a beleza van construíndo un tapiz cheo de cor.

María Besteiros toma o mito homérico como punto de partida para compor un poema ilustrado por Bea Gregores. Unha celebración literaria do amor e da resistencia.

O livro arte menor recolhe a aventura de sete mulheres d'O Lugar que decidem assistir a aulas de pandeireta e canto tradicionais. O livro é uma reivindicação do trabalho comunitário e das mulheres do rural, de uma tradição viva e
dinâmica, que se adapta aos tempos e evolui; uma defesa de que os fios que tronçam podem não ser recuperados, mas sim amarrados e retecidos.
Há também uma vontade de propor uma escrita anti-épica. Há uma referência literária importante: a Odisseia, vista desde as leituras feministas, como oposta à Ilíada. Ambas são obras clássicas nascidas da tradição oral, o que as vincula com a
base de fundo da obra: os cantos da tradição oral galega.

Desamor, amor correspondido, a morte, a amizade, a desidia, o botar de menos e moito máis!

En la República de las Perras nos coloca frente a frente con el deseo: un deseo político y húmedo; un deseo de verdad. La voz poética de Marta Vusquets —que más que voz es cuerpo poético— se adentra de forma carnal en el amor, en el deseo colectivo y en los instintos salvajes entre mujeres. Y lo hace de tal manera que podemos sentirnos entre sus dedos, en la humedad y en una rabia gozosa.

Al internarnos en este mundo de cánidas, rompemos la heteronorma, la convención masculina y los imaginarios polvorientos. Nos convertimos en amantes y gozamos sin límites, vibramos, olfateamos rastros, jugamos, lamemos, mordemos y besamos.

Seamos todas perras en esta república bella y húmeda.

Poemario que explora os elementos do cotián. Os itinerarios de dentro constrúense coas mudanzas da luz, as rutinas dos habitantes e as interferencias que traen os libros. Porque as lecturas producen na voz poética reflexións sobre o cotián e os poemas dialogan cos autores que le e aos que convida a participar da vida da casa. Tamén é unha celebración da amizade: personas reais cos seus nome aparecen unha e outra vez nos poemas creando unha ficción con elementos da realidade.

Poesía guarra es un conjunto de poemas guarros escritos desde las entrañas del deseo disidente. Sin pudor: hay sudor, hay saliva, hay fluidos de todo tipo y ganas de manchar las sábanas con todo lo que «la corrección» intenta borrar.

Las voces que se juntan en esta orgía poética escriben con placer, con imaginación erótica, con ternura hedionda y, a veces también, con dolor. Son doce autoras las que abordan lo guarro desde la experiencia propia y el resultado es un mosaico de identidades y orientaciones con propuestas poéticas muy diferentes, una multiplicidad de caminos hacia la creación y la vivencia de la poesía contemporánea.

Ojalá al adentrarte en esta Poesía guarra sientas ganas de ser, tú también, un poquito más guarre.

Con poemas de Aurora Camero, Samuel Merino, ava cívico, Aníbal Martín, Juli Mesa, Alfonso Blanco Santos, Marta Vusquets, Bruno Cimiano Matilla, Gloria Fortún, Ángel Valenzuela, Juanpe Sánchez López y Aida González Rossi

Benvidas a este poemario de Ánxela Lema París e Sara Villar Aira a catro mans, dúas ex-céntricas, que chegaron para nos seducir coas súas palabras, levándonos da man por versos onde o desexo e o amor o constrúe todo, onde se reinventan as cidades, facendo de nós espectadoras dunha obra en construción abismal, dun xeito de vivir, de sentir e de amar torrencial.

Enchéndonos de música da Philarmonie de París, espidas de medo, escribíndose libres, baleas en perigo de excitación, as
voces líricas do texto reclaman que o amor se faga pandemia ou, polo menos, verbena de verán.

Entre estas páxinas, atoparedes versos que danzan coa maxia dos seres mitolóxicos galegos, esas figuras lendarias que habitan entre o soño e a historia, entre a realidade e o misterio.

A vida é contemplar un xerro de cerámica chinesa, mentres valora mos a posibilidade de que unha corrente de aire poida guindalo da súa estreita peana. Na experiencia da observación temos dúasalternativas: concentrarnos e perder os ollos nas filigranas esmaltadas ou
deixarnos levar pola obsesión lacerante da caída. Esa que teima en imaxinar unha e outra vez o desastre, a coreografía dramática daos fragmentos guindados polo chan, a beleza dun salón vitoriano que esportela e quebra sen remedio. Nese dúo de opcións, COSMO(a)GONÍA, defínese e toma partido reafirmando o dereito ao imperfecto, ao asimétrico, ao desemparellado, a capacidade de fuxida. Á frase recorrente de nais e avoas “todo ten remedio menos a morte”, este poemario responde:ABDUCÍDEME / xa non quero estar aquí máis tempo

Quen somos cando nos situamos lonxe da nosa orixe?

Como observamos os lugares novos nos que nos instalamos?

Vostede está aquí é unha resposta de moitas posíbeis: o rexistro do tránsito por xeografías afastadas que rematan sendo familiares, o mapa a tres escalas que xorde tras o camiño por múltiples espazos e tempos, o arquivo que preserva as voces das que foron quen de multiplicar o sentido das coordenadas que ocuparon.

Este poemario proba que, de cando en vez, o percorrido polo alleo e pola memoria pode devolvernos a imaxe máis certeira de quen queremos ser.

O xogo de palabras que organiza o título de Agora, eu cariota, deconstrución do signo, reconstrución do eu integrado como especie biolóxica no corpo superior da Natureza, trascende o perímetro da funció lúdica para ser pronunciado como significado central dun discurso poético que se constrúe a el mesmo ao xeito de moi suxestiva Semiótica da realidade natural, elaborada co intrumento dobre da Ciencia e a Poesía.

Este poemario resultou gañador do Premio Arume de Poesía para a Infancia que organizan conxuntamente a Fundación Xosé Neira Vilas, a empresa Deleite e a asociación do libro infantil e xuvenil Gálix. En opinión do xurado, Latexos constrúe un universo poético engaiolante para o público novo.