Charles Samuel Addams nació en Westfield (New Jersey) en 1912.
Las primeras historias de la familia Addams aparecieron en The New Yorker en 1937, donde publicó con regularidad sus dibujos, unos mil trescientos, hasta su fallecimiento en 1988.
Todo este trabajo fue reunido en una docena de libros publicados por Addams a lo largo de su vida, desde Drawn & Quartered, en 1942, hasta Creature Conforts, en 1981.

En 1991 apareció un álbum recopilatorio titulado The World of Charles Addams, obra que ha servido de base para la presente edición de
La Familia Addams y otras viñetas de humor negro, en la que se dan cita los personajes favoritos del dibujante y humorista ?no sólo los conocidos miembros de la siniestra familia (Morticia, Gómez, Miércoles...)?, y en la que se pone de manifiesto, gracias a una amplia selección de sus trabajos, el genio humorístico único de Charles Addams, morboso y macabro, epatante, desternillante y rayano en ocasiones en un delicioso ?mal gusto?.

O hobbit Bilbo Bulseiro gústalle a vida cómoda e tranquila do seu burato-hobbit, onde almorza, merenda e cea varias veces ó día. Pero a inesperada visita do mago Gandalf fai espertar no seu interior o espírito aventureiro dos seus devanceiros. Deste xeito ve trascadeada a súa vida cotiá e, sen saber moi ben como, emprende unha longa viaxe con trece ananos barbudos en dirección ás Montañas para recuperar un tesouro roubado polo dragón Smaug, esquecido hai moito tempo.

Avelina Valladares, a "cantora da Ulla, aínda que cunha obra maioritariamente en castelán, son as súas seis composicións en galego as que destacan, con poemas como: "a Ulla", dedicado á súa terra de nacenza; " A pobre orfiña", unha crítica á sociedade do seu tempo que condena os fillos fóra do matrimonio; "Miña xoia", un canto ao espertar da conciencia de Galicia; e "Ós que emigran", queixa amarga pola praga da emigración, vista desde os ollos das mulleres que fican na terra. Con motivo de Ano Cultural Avelina Valladares 2025, instaurado polo Concello da Estrada, ofrecemos a recompilación da súa obra poética, actualizada ortográfica e gramaticalmente; pequena homenaxe a quen foi unha muller senlleira do tempo do Rexurdimento.

Coa celebración do seu 75 aniversario, Editorial Galaxia recupera o espírito innovador que demostrou nas súas publicacións dende 1950, traendo ao lectorado de hoxe moitas destas obras que supuxeron unha renovación do mundo cultural galego e, por extensión, tamén da súa sociedade, grazas á Biblioteca 75 anos. O novo volume desta colección conmemorativa é 8 ensaios sobre Rosalía, unha recuperación daqueles 7 ensaios sobre Rosalía que conta nesta edición cun ensaio introdutorio ao coidado de María do Cebreiro Rábade Villar.

En 1957 Ramón Otero Pedrayo deu ao prelo vinte relatos que sitúa entre o tempo da vendima e a castañeira, seleccionados no seu momento a partir dun considerable conxunto de textos inéditos, onde predominan, como liñas temáticas xerais, o reflexo dun mundo en crise en que se está a dar unha profunda transformación do sistema de valores e da orde tradicional, e a narración de sucesos relacionados co mundo do sobrenatural, que demostran a mestría do autor no deseño dos caracteres rurais ou na visión lírica da terra.

La profundidad psicológica con la que Dostoievski revestía a sus personajes lo convierte, a ojos de algunos, en un escritor existencialista y un precursor de Nitzsche. Escrita en 1866, Crimen y castigo se convierte en un testigo de excepción de las c

La magia del cómic en una historia inspirada en el pensamiento de Nietzsche. Lo mejor de la filosofía y del manga, por fin juntos.

No sabemos qué pensaría Friedrich Nietzsche si viera el título de su obra Así habló Zaratustra impreso en la portada de un manga. Lo que sí sabemos es que son muchos los jóvenes que leen cómics y pocos los que se atreven con un libro de filosofía.

Nick acaba de mudarse a un distrito residencial exclusivo en West Eggs (Nueva York) donde, inesperadamente, su misterioso vecino Jay Gatsby organiza extravagantes fiestas nocturnas en su mansión sin que ninguno de sus invitados conozca con exactitud

Don Quijote de la Mancha se ha convertido en un mito literario capaz de trascender las barreras del tiempo y del espacio. El personaje creado por Miguel de Cervantes es para muchos símbolo de locura, pero también de idealismo y buena voluntad. Su energía, capaz de atrapar en un mundo de fantasía a todos quienes lo rod ean, alcanza a los personajes con los que comparte páginay ha llegado a generaciones de lectores hasta hoy.

Santiago de Compostela, primavera de 2026.- Traemos á nosa lingua As pequenas virtudes, dous textos dunha das grandes autoras da posguerra, Natalia Ginzburg, que consideramos imprescindibles, por orixinais e honestos, sobre a educación e as relacións humanas. Decidimos seleccionar dous relatos ûsituados a medio camiño entre o ensaio e a autobiografíaû, dos once que integraron orixinalmente o volume Le piccole virt- (Turín, 1962) de Natalia Ginzburg (Palermo, 1916-Roma, 1991): o que dá título a este libro, «As pequenas virtudes», escrito en Londres na primavera de 1960, e, previamente, o titulado «As relacións humanas», escrito en Roma en 1953. Contamos, para o noso proxecto, cunha tradutora de excepción, a Premio Nacional de Tradución María Alonso Seisdedos, quen xa t rouxera ao galego a inesquecible Léxico familiar (Laiovento, 2022), o grande éxito de vendas de Ginzburg, que vería a luz precisamente moi pouco despois destas «pequenas virtudes». Con estes dous relatos Natalia « fala» por segunda vez na nosa lingua. Oxalá veñan máis traducións. «As relacións humanas» e «As pequenas virtudes » tiveron o poder de cambiar o noso xeito

Aos seus trinta e moitos anos, Mary Jocelyn, a discreta e solícita filla do reitor de Dedmayne, leva unha vida rutineira consagrada ao coidado dos demais -a irmá doente, o pai ancián, a parroquia- coa que está aparentemente conforme. Mais a chegada á zona doutro clérigo, o reverendo Robert Herbert, remove nela décadas enteiras de emocións contidas.

Estas páxinas, en edición de Patricia Arias Chachero, pretenden contextualizar a sólida amizade que uniu a Alfonso Daniel Rodr¡guez Castelao e a Ramón Otero Pedrayo a través dunha recompilación de escritos dispersos, onde o se?or de Trasalba deixa ver a súa fonda admiración polo escritor, artista e pol¡tico de Rianxo, que serve para enlazar o Ano Castelao 2025 co Ano Oteriano 2026.

Segundo libro da Colección Moraima, este tesouro cheo de sorpresas que é Poemáforos, de caste grega o seu nome, diríase que é coma un arcano gardarroupa repleto de roupaxes de valor, o valor que teñen os pensamentos deixadosao antollo do fado, dentro do colo dun gastado libro, un segredo gardado, como o testemuño esquecido nas páxinas do sorbedoiro da vida, as cales abrollan agora de súpeto, cheas de xenio e carácter. Estes Poemáforos son poesía, pero moito máis que un simple axitar da lira. Están cheos de belixerancia e a súa presenza editorial é unha declaración de principios. Sitúanse do lado incorrecto, politicamente falando, no seu tempo e no tempo de hoxe. Hai neles toda intención política e ideolóxica posíbel. A temática é variada e recorrente no caso da poesía de Celso Emilio: Galicia, emigración, os intelectuais do seu tempo, o poder, o desterro, a cultura, a amizade, a liberdade, o amor, etc. Este Libro roxo dos aforismos, ágape de aforismos moi ferreirianos que o envolve todo, crea ese artefacto de cincuenta e cinco anos de idade -fogar onde viviron esquecidos-, esta arma poética aforística sen contemplacións ao respectábel. Como barrenos nunha noite estrelada e apracíbel.

Maria, novela publicada de maneira póstuma en 1798, talvez sexa a obra máis radical da súa autora, Mary Wollstonecraft. O texto xira arredor das múltiples inxustizas que debe aturar a muller polo mero feito de selo. Así, a protagonista, Maria, presa no interior dun alxube, vai narrando en primeira persoa as aciagas circunstancias do seu pasado, ateigado de episodios de gran crueldade tal que o rapto da súa filla ou non poucos abusos físicos e psíquicos. O lector saberá en paralelo do seu presente, mais ese relato, que inclúe unha historia sentimental de época transmitida con todo luxo de detalles, dá por desgraza nun texto inacabado, xa que a autora morreu ao pouco de traer ao mundo unha filla.

O valor histórico da presente novela é evidente, pois Maria supón un dos primeiros achegamentos na historia do feminismo á cuestión da clase social. Polo demais, a obra contén unha serie de pasaxes autobiográficas que lle engaden novos atractivos. Con todo e iso, o certo é que non se trata dunha lectura sinxela, por ser a expresión de Wollstonecraft a miúdo requintada e sisuda, non sempre fluída, produto talvez de ser ela autodidacta.